tanken

Al ruim een jaar hebben we een andere auto. Ik rij er overal mee heen, naar mijn werk, naar vrienden, naar de stad, daar waar ik heen wil, brengt hij mij heen.
Natuurlijk moet er dan ook regelmatig getankt worden, vrouwlief nam die taak voor haar rekening, zij is degene die ervoor zorgt dat we nooit zonder benzine aan de kant van de weg komen te staan.

Vrouwlief heeft twee weken geleden haar onderarm gebroken, kan dus niet meer autorijden en dus ook niet tanken de komende weken. Maar ja, de tank raakte natuurlijk wel leeg, want ik rij natuurlijk wel naar mijn werk en met vrouwlief naar het ziekenhuis en zo. Dus moest er afgelopen weekend getankt worden…..

Heel het weekend zaten de kinderen mij al te pesten. Dat het mij nooit zou lukken… ik zou de tankdop er niet af kunnen krijgen….zou er diesel in plaats van benzine ingooien…. zou binnen bij het afrekenen niet meer weten aan welke pomp ik had getankt, en meer van dit soort plagerijen kwamen voorbij het weekend.
Afgesproken werd, dat ik zondag voordat ik dochterlief naar haar vader bracht, zou gaan tanken. Dochterlief zou dan verslag doen van alles wat er fout zou gaan…..
Ja, ja, veel vertrouwen hebben ze in hun ma…..

En zo werd het zondagavond, met haar mobiel in de aanslag stapte dochterlief in de auto, nou zou het gebeuren…
Er volledig van overtuigd dat mij niks mis kon gaan, stapte ik in de auto en reed naar het benzinestation.

Netjes parkeerde ik de auto aan de goede kant van de pomp, de tankopening zat netjes aan de kant van de pomp, ik hoefde dus niet met de slang over de auto. Ook tankte ik netjes de juiste benzine en hing toen de tank vol was de slang weer netjes terug.
Dochterliefs gezicht werd er niet vrolijker op, er viel niks te beleven hier…. 
Voor de zekerheid keek in nog eens extra bij welke pomp ik stond, pomp 3, voordat ik naar binnen ging.
Mijn pinpas had ik ook bij mij, dus hoppa, de gigantische rekening betaald en klaar was ik weer.

Zie je wel, dat tanken is een fluitje van een cent.

Blij open ik het portier van de auto: "Zie je nou wel, ik kan heus wel tanken, mij gaat niks mis!"

Ik stap in en toen gebeurde het…… IK SCHEUR UIT MIJN BROEK!!!!

Tien kilometer verderop was dochterlief eindelijk uitgelachen en kregen broers en vrouwlief eindelijk het al lang verwachtte smsje!

 

Diep in mijn hart

Diep in mijn hart ligt een sleutel, maar niemand kan hem zien..
Deze sleutel geeft toegang tot mijn ziel, mijn ik, mijn beste kant misschien..

Heb jaren gewacht op degene die mijn masker, tegen pijn en verdriet
Mijn bescherming tegen alles, mijn pantser doorziet..

Een muur die ik in de loop der jaren heb opgebouwd..
Steen voor steen aangelegd en niemand mijn binnenste toevertrouwd..

Vaak probeerde ik mijn muur te laten zakken, mensen binnen te laten..
Maar die sleutel in mijn hart, kreeg niemand in de gaten..

Die zoektocht wilde niemand aan, de oppervlakte was genoeg..
Mijn hart schreeuwde om warmte en vriendschap, maar kreeg nooit wat ik vroeg..

Iemand om je gevoel mee te delen, dat wat je van binnen echt raakt..
Een echte vriendschap, nee dat had ik nog niet meegemaakt..

Waren al die mensen die deel uit maakten van mijn leven..
Uiteindelijk niet meer dan een onbereikbaar gegeven..

Bleef mijn sleutel dan onbekend en verscholen diep in mij..
Of zou er iemand ergens zijn, die samen zij aan zij..

Mijn muurtje steen voor steen, met een welbewogen knal..
Tot de laatste steen en laatste voeg, liefdevol afbreken zal..

En plots kom jij, nieuw en toch bekend..
Uit het niets op me af gerend..

Jij zag mijn pijn, mijn masker en zonder na te denken..
Heb je mij bevrijd, door mij mijn eigen sleutel te schenken..

Het mooie is dat jouw moeite wordt beloond..
Mijn warmte en gevoel wordt nu ook aan jou getoond..

Zo voel je dat een fijne vriendschap, voor beiden zo belangrijk zal zijn..
Samen delen we het verdriet, en vermenigvuldigen de gein..

Die weg ligt open, en geloof me als ik zeg..
Je bent in mijn hart gekomen en gaat daar nooit meer weg!