strooien…

Iedereen die mij maar een beetje kent, weet dat ik niet echt een fan ben van sneeuw.
Mijn humeur wordt er niet beter op als de eerste sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen. De kou vind ik niet erg, het mag vriezen dat het kraakt, maar kom niet met sneeuw, dan ben ik dus niet te genieten.
Een collega roept altijd: "Sneeuw is alleen goed als het niet op de straat of de stoep valt!" Nou, daar ben ik het wel mee eens!

Het zal jullie dus ook niet verbazen dat hier de sneeuwschuiver, de bezem en natuurlijk het strooizout klaarstaat, zo gauw de eerste sneeuw aangekondigd wordt.
Nu was vorig winter het strooizout opgeraakt, tijd om een nieuwe zak te halen.

Vorige week heeft vrouwlief die dus gekocht, 25 kilo, kon ik weer even vooruit zei ze.
Gisteren kwamen de eerste vlokken uit de lucht en al gauw lag er een goede centimeter sneeuw.
Ik naar buiten, vegen en daarna strooien…..

Tijdens het strooien kwam ik er al achter dat het ander zout was dan vorig jaar. De kleur was anders en ook de structuur was anders. Het strooide ook niet zo goed.
Vreemd, maar ach, de sneeuw was voorlopig weg.

Vanmorgen lag er echter weer een laagje op de stoep.
Dat is vreemd….. dat kan toch niet, na al dat zout wat ik er op gegooid had, kan er geen vlokje blijven liggen zou je denken
Weer vegen, weer strooien….. weer denken dat het toch wel raar strooizout is.

Toch maar eens in de ton gekeken, gelukkig had vrouwlief het zout met verpakking en al in de ton gezet.
Zak eruit getrokken en maar eens lezen wat er op staat.

Een hoop buitenlandse woorden, maar ergens toch een paar woorden die ik begrijp: for animals!!!

Vrouwlief heeft dus 25 kilo bodembedekker gekocht voor vogelkooien of iets dergelijks!!

Iemand ruilen?????

Crematie

Afgelopen woensdag is onze vriendin Irene heel plotseling overleden. Ze was net de dag ervoor 45 jaar geworden.
Ontzettend triest natuurlijk dat iemand op zo'n jonge leeftijd overlijdt.
Zelf zei ze altijd: "Doodgaan is wel het laatste wat ik doe!"
En inderdaad, het was het laatste wat ze heeft gedaan. Maar wat ze ook altijd zei: "Probeer te lachen op de plechtigheid, wees niet alleen maar bedroefd, denk aan de leuke dingen die we samen hadden."

En dat hebben we vanmorgen tijdens de plechtigheid voorafgaand aan de crematie gedaan. Gehuild, maar ook een paar keer een glimlach op ons gezicht getoverd. Het was een geweldig mens die we nooit zullen vergeten.

Na de plechtigheid was er een koffietafel.
Het was druk, maar dat was natuurlijk te verwachten, ze stond tenslotte nog volop in het leven.
Na twee kopjes koffie begonnen de mensen op te staan weer weg te gaan, nadat ze natuurlijk de familie veel sterkte hadden gewenst.
Ook wij stonden in de rij om de familie onze steun te betuigen.

Toen we bijna aan de beurt waren, kwam er een man van de begrafenisonderneming naar de ouders van Irene toe, mensen van rond de 80 denk ik.
Hij zei letterlijk: "Zouden jullie een beetje kunnen opschieten, de volgende staat al weer te wachten!"
Verbaasd keek ik de moeder van Irene aan, zij kijkt net zo verbaasd terug. Ik las gewoon van haar gezicht dat ze dit wel erg ongepast vond. Ik heb wijselijk mijn mond dichtgehouden, heb de familie gecondoleerd en ben naar de hal gelopen.

Daar stond een vriend hevig verontwaardigd: "Wat denken ze hier wel niet, waarom ons het idee geven dat het lopende band werk is, het gaat hier toch om mensen?"
Een vrouw van de begrafenisonderneming had echt heel nare dingen gezegd over de tijd die wij nodig hadden, niet tegen ons, maar tegen een collega. Maar wel zo luid, dat wij het konden horen. Je wilt daar natuurlijk geen heisa schoppen, dus weer hielden wij onze mond dicht.

Ik weet heus wel dat het ook in een crematorium druk kan wezen. Weet ook dat het daar om tijd en geld gaat.
Maar moet je dan zo met mensen omgaan, mensen die erg verdrietig zijn? Dat kan toch eigenlijk niet?
Of ben ik nu te emotioneel en denken jullie daar anders over??