Moederdag

Anderhalve week geleden was het moederdag. Zelf vind ik het niet nodig om dat te vieren, maar ja, de kinderen willen dat wel, dus wat doe je dan als moeder? Juist, je viert het dan toch maar en pakt met een blij gezicht de cadeautjes uit.

Dit jaar waren de kinderen in het weekend van moederdag bij hun vader, dus dacht ik er mooi onder uit te komen.
Helaas, ze hadden besloten om het maar gewoon een weekend op te schuiven.

Middelste zoon, die bij zijn pa woont, had uiteraard ook wat gekocht. Iets wat hij niet mee op de scooter kon nemen, dat zou niet goed gaan. Dus kwam de vraag of oudste zoon hem op kwam halen.

Oudste zoon vertrok afgelopen vrijdag vanaf zijn werk richting zijn pa om broertje op te halen.
Met een grote rugzak bij zich, stapte broertje in de auto.
"Heb je alles?", vroeg oudste.  Dat was het geval dus daar gingen ze, richting Deventer.

Eenmaal in Deventer aangekomen, kwam middelste erachter dat hij iets vergeten was: het moederdagcadeau!
Tja, wat nu? Oudste had absoluut geen zin om nog een keer heen en weer te rijden, hij was die ochtend al voor vijfen naar zijn werk vertrokken en was echt moe.
Middelste had dus een probleem.

"Mam, ik ben je moederdagcadeau vergeten….", zei hij.
"Dat geeft niet jongen, dan geef je het me maar zondagavond, als ik je weer terug breng.", was mijn antwoord.

Zoonlief hield echter bij hoog en laag vol dat dat niet kon. En ik snapte maar niet waarom. Waarom zou dat nou niet kunnen? Elke keer als ik  bij zijn pa kom om een van de kinderen te halen of te brengen, drink ik altijd gezellig een kop koffie, of twee, of drie…..  Dus tijd genoeg om mij  dan het cadeau alsnog te geven, leek mij. Maar nee, zoonlief hield vol dat dat echt niet kon.

Na nog even doorvragen kwam het eruit: hij had een vlaai gekocht en was bang dat die nou stond te bederven bij  zijn pa in de koelkast!
Ja, dat was wel even een probleem.
Niemand had de tijd om even heen en weer te rijden om de vlaai op te halen, bovendien had zijn pa ook plannen en was niet het hele weekend thuis.

Navraag leerde echter dat de vlaai nog goed zou blijven tot dinsdag, dus kon ik rustig de vlaai zondagavond in ontvangst nemen.
En zo gebeurde het dus ook.

Zondagavond kreeg ik dus mijn vlaai, hij zag er nog heerlijk uit!
Die avond een heerlijk stuk vlaai bij de koffie, gisteren nog een paar keer een heerlijk stuk vlaai gegeten en gisteravond was hij op!

Ik heb nog nooit zoveel vlaai in zo’n korte tijd gegeten, maar eerlijk is eerlijk: het was een lekker cadeau!

Vlaai

Advertenties

oud

Vorige week ging ik met de hondjes een eind wandelen.
We liepen aan de rand van de stad, langs het water. Rustig liepen we, de honden snuffelden wat, deden een paar stappen en snuffelden weer. Ook werd er zo af en toe een poot opgetild.

Zo wandelden we in rustig tempo verder en naderden we de drukke weg tussen Deventer en Raalte.
Hondjes aan de riem dus en verder gingen we weer.
Er kwam ons een vrouw tegemoet met haar hond ook aan de riem. We stopten even om de honden aan elkaar te laten snuffelen.
Na een paar minuten vond ik het wel genoeg en wou doorlopen: "Kom, we gaan!", zei ik dus tegen mijn honden.

De honden deden een paar passen toen de oudste hond moest hoesten.
Hij hoest een paar keer, er komt slijm uit zijn bekkie, hij bukt richting het gras en valt zo bewusteloos neer!
Ik schrok me wezenloos, daar lag mijn hondje, helemaal stil in het gras. De andere hond stond er naast te piepen. Ik heb snel gekeken of hij nog een hartslag had, gelukkig had hij dat en er was ook nog een ademhaling. Na een paar minuten kwam de hond weer bij, maar lopen kon hij niet.

Ik heb de hond opgetild en ben naar huis gelopen.
Eenmaal thuis aangekomen was de hond al weer goed bij en leek het alsof er niks gebeurd was.
Maar ja, een hond van 11 jaar oud die zomaar neervalt, dat is natuurlijk niet goed, dus toch een afspraak gemaakt bij de dierenarts.

De dierenarts had maar weinig tijd nodig. Hij luisterde naar het hartje en kwam tot de conclusie dat de hond zwaar hartpatiënt is. Nog even bloed geprikt om te kijken of de andere organen nog naar behoren werken en gelukkig werken die nog goed.

Waarschijnlijk heeft de hond wel vocht achter zijn longen. Nu heeft hij dus plastabletten om dat vocht af te drijven en tabletjes voor de bloeddruk zodat het hart het iets makkelijker krijgt. Vrijdag moet hij weer terugkomen om te zien of er al enige verbetering is. Helemaal beter worden doet hij nooit meer, maar met de juiste medicatie moet hij toch nog van het leven kunnen genieten.

Tja, hoe speels en enthousiast de hond altijd is, we kunnen er echt niet meer onderuit: ons Gabbertje is oud!

Pxrcafvloczca6gury5cal6vsdlcaoehfpc