kan gebeuren

Een paar weken geleden zaten wij op de boot naar Vlieland. We hadden een tafeltje vlak bij de trap.
Halverwege de reis moest vrouwlief naar het toilet.

Ze was net een paar minuten weg, toen ik een stem hoorde onderaan de trap. Een mannenstem.
"Doe je voorzichtig?"
"Kijk goed uit!"
"Val niet!"
"Hou het goed vast, laat het niet vallen!"

Nieuwsgierig keek ik op van mijn puzzelboekje. Met mij keken nog meer passagiers richting de trap.
Daar kwam een jongetje van een jaar of acht de trap op. Heel geconcentreerd nam hij de laatste treden. In zijn handen had hij een dienblad met daarop drie bakjes patat.
Met een diepe zucht van opluchting nam hij de laatste trede. Hij had het gered!

Opgelucht deed hij een stap opzij, nu was het wachten op pa.
Daar kwam hij al aan, ook met dienblad in zijn handen. Daarop stond het bijbehorende drinken: twee flesjes fristi en een glas bier.

Dan gaat het mis, met nog drie treden te gaan, struikelt pa. Hij probeert nog zijn evenwicht terug te vinden, maar helaas. Daar gaat pa, languit ligt hij even later naast ons tafeltje. De fristi en het bier vliegt alle kanten op!

Terwijl pa met een rood hoofd overeind krabelt, roept zijn zoontje: "Geeft niks papa!"
"Kan gebeuren papa!"
"Is niet erg papa!"

Voor deze pa was het weekend Vlieland dus niet zo goed begonnen.
Vrouwlief had meer geluk: Waar zij tot voor een paar minuten terug nog zat lag nu een grote plas fristi!

Fristi