vinger

De zaterdag voor Pinksteren zaten we in een eetcafé een heerlijk broodje te eten.
Opeens begon mijn vinger te tintelen. Ik schonk daar in eerste instantie niet veel aandacht aan, maar na een half uur tintelde de vinger nog. En het hield niet meer op met tintelen.
Na de Pinksteren heb ik maar eens een bezoekje gebracht aan de huisarts, pijn had ik niet, irritant was het wel en goed is het zeer zeker niet.

"U heeft een zenuwontsteking ergens in uw hand of pols."
"Lastig voor U, ik schrijf u pillen voor, voor 3 weken, ze helpen of ze helpen niet… "

"Ook is het verstandig om zo veel mogelijk te rusten met de hand."
"In sommige gevallen helpen de pillen, meestal niet, helpen ze niet, dan verwijs ik U door naar de neuroloog."

Braaf slik ik nu de gifgroene capsules die ik voorgeschreven kreeg. Meer dan de helft is ondertussen al op, baat heb ik er nog niet bij, het tintelen gaat maar door….

"U zult hebben gemerkt dat U geen moeite had met grote zware dingen te tillen/vasthouden, maar juist met de kleinere."
"Hebben de pillen geen effect, dan heeft U hoogstwaarschijnlijk een chronische ontsteking, die kan helaas alleen operatief verholpen worden, vandaar de verwijzing naar de neuroloog."
"De neuroloog gaat verder onderzoek doen en als het inderdaad een chronische ontsteking is, dan volgt een operatie."

"Zo’n operatie duurt maar een minuut of 15, het nadeel is het herstel, daar bent U wel een week of 6 zoet mee."

En inderdaad, de meeste moeite heb ik met de kleinere dingen, een pan afwassen is geen probleem, een theelepeltje is een stuk lastiger…
Een tas met boodschappen is wel te tillen, een bladzijde omslaan van een boek is haast niet te doen.
Ook typen is lastig, het gevoel is weg en soms zelfs de richting, je wilt de e aanslaan en vervolgens verschijnt er een r of een t in beeld…

Nog een week moet ik de pillen slikken, misschien gaan ze nog helpen, misschien ook wel niet.
Halverwege volgende week moet ik de huisarts weer bellen om het resultaat door te geven.
Tot die tijd ga ik maar weer verder met rusten…..

Hnd

alarmcentrale

Sinds vorig jaar hebben wij nieuwe buren, een jong stel dat erg op hun privacy is gesteld.
Ze hebben met niemand in de straat kennis gemaakt en maken met niemand een praatje.
Als je ze goedendag zegt, krijg je meestal een knikje als antwoord, soms wordt er goedendag teruggezegd.

Tot een paar maand geleden. Ik kwam thuis uit de nachtdienst, het was dus rond half 6 in de ochtend.
Op het moment dat ik hier voor de deur uit mijn auto stap, stapt de buurman uit zijn huis.
Vriendelijk wens ik hem een goedemorgen toe.  Tot mijn verbazing begint hij een praatje met me aan te knopen. Aangezien hij naar zijn werk ging en ik net thuis kwam van mijn werk, ging het praatje over het werk.

Zo vertelde hij dat hij in een systeem werkt waarin hij achtereenvolgens 3 dagen nacht-, 3 dagen late-, 3 dagen vroege dienst heeft en aansluitend een aantal dagen vrij is.
Op mijn vraag waar hij dan werkte kreeg ik als antwoord: "Op de alarmcentrale van de landmacht."

Vrij snel daarna eindigde het gesprek en vertrok hij naar zijn werk en ik naar binnen.
Later die dag begon ik mij toch iets af te vragen..

Wanneer bel je nou de alarmcentrale van de landmacht? Wie belt daar nou heen? Wat is dan het nummer?
Zou er nou veel gebeld worden naar die centrale?

De buurman ernaar vragen is geen optie. Het gesprek is al weer een aantal maanden geleden en sindsdien hebben we elkaar niet meer gesproken. Ik moet het weer doen met een vriendelijk knikje.
Dus mijn vraag aan jullie is: "Hebben jullie de antwoorden op mijn vragen?"

Tel