41

Een nieuwe hapjespan, nieuwe sokken, een geurdingetje voor in de auto, een nintendo ds, een kookwekker, een nieuw mobieltje, felicitaties per telefoon, hyves, sms, e-mail, en natuurlijk een slagroomtaart!

Zomaar een greep uit de cadeautjes die ik gisteren heb gekregen.
Iedereen hartelijk dank hiervoor!!

Op deze manier is het niet zo erg om al 41 te worden. Smile

Slagroomtaart

Advertenties

weg, foetsie, verdwenen

Twee jaar geleden waren we op de informatie avond van de school waar dochterlief zou starten in de brugklas.
Trots vertelde de directeur dat er al vijf jaar geen fiets vernield was op school, laat staan gestolen.
En dat allemaal omdat er de hele dag iemand op het schoolplein aanwezig was om er voor te zorgen dat er geen leerling het plein verlaat zonder toestemming, geen leerling troep op het plein gooit en er dus ook voor zorgde dat er geen fiets vernield of gestolen wordt.

En inderdaad, het hele eerste jaar dat dochterlief daar op school zat ging het goed, de fiets bleef heel en kwam ook elke dag weer thuis. Aan het begin van dit schooljaar kon de directeur het verhaal iets aanpassen: al zes jaar geen vernielde of gestolen fiets…

Tot afgelopen vrijdag.
Hier ging de telefoon, de mentor van dochterlief aan de lijn.
De fiets van dochter was spoorloos, nergens te vinden op het plein. Dochter wist zeker dat ze haar fiets in rij 6 had gestald en hoe ze ook zocht, nergens was haar fiets meer te vinden. Niet in rij 6, niet in een van de andere rijen en zelfs niet in de bosjes rondom de school.
Conclusie: de fiets was gestolen!

Op mijn vraag hoe dat nou kon, waar was die man die er al zes jaar voor zorgde dat zoiets niet kon gebeuren?
Dat wist de mentor niet, zou hij nog uitzoeken.
"Maar," vertelde hij, "er hangen camera’s, dus niemand kon ongezien het plein verlaten."

Op mijn vraag of die beelden al bekeken waren kreeg ik een beetje stamelend antwoord.
"Euhh, nee. De man die verstand heeft van die camera’s, die is er niet en komt pas dinsdag terug."
Tja, dat schiet natuurlijk niet op, dan wordt de toch al kleine kans dat je je fiets nog terugkrijgt wel erg klein.

Voor volgend schooljaar moet de directeur zijn verhaal aanpassen, trots zal hij er wel niet meer bij kijken.

Tzxca9f90o4caxhxu6wcal6wfdfca7efua1cab1x

inwonen

Sinds afgelopen kerst woont ook (oudste) zoon hier. Het op zichzelf wonen was om meerdere redenen niet zo’n succes, dus woont hij nu bij ons.

Niet alleen is zoonlief hier ingetrokken, ik heb persoonlijk last van nog een aantal groepen die bij mij willen wonen. Er hebben zich een aantal groepen bacterieën gevestigd in mijn mond. Ze hebben het erg gezellig daar, ze vermenigvuldigen zich vaak, het word dus druk in mijn mond.

En bij mij in komen wonen zonder toestemming, daar ben ik niet zo van gediend, dus was actie nodig.

Drie keer per dag, precies om de acht uur moet ik nu aan de pillen. Een dubbele antibioticakuur hebben de mondhygiëniste en de tandarts mij voorgeschreven. De ene tablet moet ik oplossen in water en dan opdrinken, gevolgd door nog een glas water. De andere tablet moet ingenomen worden na wat te hebben gegeten. Ook met water uiteraard.

Dus elke morgen om half 8, ’s middags om half vier en dan om half twaalf in de avond ben ik er maar druk mee, met de pillen en die plas water die er in moet. En dan moet ik ook nog spoelen met een desinfecterend mondwater, brrrr, dat is echt smerig spul, lichtblauw als het je mond ingaat en een berg schuim als het er weer uitkomt en het lijkt of je mond in de fik staat.

Je moet er wat voor over hebben om van die ongewenste bewoners in je mond af te komen, maar winnen zal ik die strijd!

Gelukkig is zoonlief hier wel gewenst, hij wordt niet bekogeld met pillen, water of desinfectie, hij kan zijn regenjas aan de kapstok laten hangen.

Regenpak

voorbij

Afgelopen oudejaarsnacht…

Brandde er een school af, een school die hemelsbreed op nog geen honderd meter van ons huis staat.
Wat een toestand was dat, de brandweer had erg veel last van de mist. Ze kwamen stapvoets aanrijden omdat de chauffeur maar een zicht had van ongeveer twee meter. Tijdens het blussen moest de commandant van de brandweer de slangen volgen om bij zijn mannen te komen, hij kon ze anders niet vinden, zien deed hij ze niet.

De volgende dag was de brandweer de hele dag nog bezig met nablussen. Vele buurtbewoners kwamen langs lopen om te kijken of er nog wat over was van de school. Ook kinderen kwamen kijken, sommige wisten niet hoe te reageren. Moesten ze nou blij of verdrietig wezen?  Het merendeel was toch wel bedroefd. Gelukkig zitten de goede herinneringen in hun hoofdjes en niet in een afgebrand gebouw.

De rest van de vorige week is de gemeente druk op zoek geweest naar een noodoplossing, zodat de kinderen zo snel mogelijk weer naar school kunnen. En die oplossing is gekomen, er is nog een pand vrij hier in de stad waar ze in kunnen. Elke dag worden de kinderen met bussen gehaald en gebracht.

Maar zoals zo vaak, heeft elk nadeel ook zijn voordeel….
De regeling gaat pas overmorgen in, voor de kinderen hier in de buurt is de vakantie dus nog niet voorbij…

School

P.S. dochterlief zit al op het voorgezet onderwijs, zij is dus gewoon naar school vertrokken vanmorgen. Ook was het niet de lagere school waar ze op heeft gezeten.