achtbaan

Omdat ik al een aantal weken thuis zit, maak ik natuurlijk weinig mee. Vandaar nu een verhaal, wat we een aantal jaren geleden al hebben meegemaakt.

Een aantal jaar geleden gingen we met de kinderen naar een pretpark en wel dat pretpark in de polder, die met die vele achtbanen.
Middelste maakte zich wel een beetje zorgen, hij ging daarover in gesprek met vrouwlief.
Hij werd namelijk soms misselijk als hij in een achtbaan had gezeten, of vrouwlief daar een oplossing voor had? Want in een heel park vol achtbanen heb je geen lol als je na de eerste de beste baan al misselijk bent.
Vrouwlief had de oplossing: als je zorgt dat je UITADEMT op het moment dat je naar beneden zoeft, heb je minder kans op misselijkheid.
Middelste kon haast niet geloven dat de oplossing zo simpel was, maar hij zou het proberen, baat het niet, dan schaadt het niet tenslotte…

In het pretpark aangekomen stapte hij met oudste in de eerste de beste achtbaan die ze tegenkwamen.
Bij het uitstappen werd er duim opgestoken…. er was geen spoor van misselijkheid te bekennen. De tip had geholpen. Op naar de volgende achtbaan, daarna nog één en nog één en daarna werd het tijd voor een pauze.

We hadden oudste al een paar keer raar naar zijn broertje zien kijken, maar wisten eigenlijk niet goed waarom dat was.
Tijdens de pauze, achter een glas drinken kwam het eruit….

Euhhh broertje….. een vraagje……. waarom probeer je nou elke keer als je in de achtbaan zit, degene voor je uit zijn stoel te BLAZEN????

Achtbaan

Advertenties

gebukt

De eerste ochtend nadat ik uit het ziekenhuis was ontslagen word ik ’s morgens al heel vroeg wakker.
Voorzichtig strompel ik uit bed, recht lopen is er nog niet bij, mijn neus zit wel heel dichtbij mijn grote teen…
Voetje voor voetje strompel ik naar beneden. Eenmaal beneden realiseer ik me dat ik wat vergeten ben, ik zou vrouwlief wakker maken, zodat zij mijn ontbijt kon klaarmaken.

Tja, nu had ik twee keuzes: of ik strompelde weer naar boven of ik ging zelf een broodje smeren en een kopje thee maken.
Dat tweede leek mij makkelijker…

Dus op naar de keuken.
Bordje uit de kast, boter uit de koelkast, kaas ook gelijk er maar uit…. waterkoker aan, theezakje en kom gegrepen en we waren al weer 10 minuten verder. Dat valt niet mee met zo’n zere buik.

Maar ja, dan zijn we er nog niet, dat broodje moet ook nog gesmeerd worden….
Vol goede moed maar begonnen aan die klus.
Mijn neus hangt gevaarlijk boven het boterkuipje…. zou bijna met mijn neus in de boter vallen. Dat zou een hele nieuwe betekenis geven aan dat begrip. Gelukkig gaat het allemaal net goed.

Weer 10 minuten later zit ik eindelijk aan tafel met mijn ontbijtje voor mijn neus.
Het opeten gaat opmerkelijk sneller dan het bereiden.

Nu anderhalve week later maak ik vanmorgen weer zelf mijn ontbijt.
Binnen 5 minuten zat ik tevreden op een boterham te kauwen.
Verbazingwekkend hoe snel een mens kan herstellen van toch wel een ingrijpende operatie.

En wat ook wel belangrijk is: ik kan mij nou houden aan het voorschrift dat de arts meegaf toen ik ontslagen werd. Zijn voorschrift?

Mevrouw, het is belangrijk dat u de komende 6 weken niet gaat tillen of bukken!

Gebukt

thuis

Vol goede moed begon de chirurg aan de operatie afgelopen maandagmiddag. Hij maakte vier kleine sneetjes in mijn buik en begon met de kijkoperatie.
Al vrij snel zag hij dat dat niet goed ging komen op die manier. Een erg verdikte galblaaswand, een uitgerekte galblaas die ook nog eens flink ontstoken is. En een stenen… daar kwam geen eind aan, zoveel.

De man kon niet anders dan toch maar de buik verder open te snijden. Een jaap van ongeveer 28 centimeter leverde dat op, maar zo kon hij de galblaas wel verwijderen, inclusief de stenen,

Driekwart van de stenen dreven in de pus en andere viezigheid, het gedeelte wat niet zo vies was, heeft hij in een potje gedaan voor mij.
En zo kwam ik afgelopen dinsdag tot mijn positieven, een enorme jaap in mijn buik, en zo’n 18 kleine steentjes in een potje.

Het viel niet mee afgelopen week, veel pijn, slecht slapen, na een paar dagen uit bed… strompelend door de kamer met je neus bijna op de grond, veel pijnstillers slikken. Het herstel is begonnen.

Sinds gisteren ben ik weer thuis, het valt nog niet mee, ben nog erg moe, loop nog steeds krom, slik nog steeds veel pijnstilling, maar ik ben blij om weer thuis te zijn. Je slaapt toch nergens beter dan thuis en…slaap is nog altijd de beste medicijn.

                                    Cu4caoapg7kcan51rkscayppr4kcavo0syecarvp

koffer

Net als zoveel mensen in deze tijd van het jaar doen, doe ik het ook, mijn koffer inpakken.
Net als zoveel mensen, weet ik ook niet precies hoeveel er mee moet.

Net als zoveel mensen bedenk ik wat en hoeveel er van mee moet.
Net als zoveel mensen loop ik in gedachten na of alles er wel in zit.

Mijn ochtendjas moet er nog in, bedenk ik mij net.
De toilettas kan pas maandagmorgen, vlak voor vertrek.
Verder staat de koffer kant en klaar.

Maandag ga ik weg.
Geen idee wanneer ik er weer ben.
Kan na drie dagen wezen, maar voor hetzelfde geld duurt het een goede week voor ik er weer ben.
De tijd zal het leren.

Helaas ga ik niet net als zoveel mensen op reis.
Nee, ik ga naar een plek, op 10 minuten lopen van huis.
Voor mij geen vakantiebestemming net als voor zoveel mensen.

Waar ik dan wel naar toe ga maandagmorgen?
Maandagmorgen om half 12 word ik verwacht in het ziekenhuis.
Maandagmorgen wordt eindelijk na maanden pijn en na talloze onderzoeken mijn galblaas verwijderd!

                                                    Koffertje