weekendrelatie?

Vorig jaar was er al sprake van, maar ging het vanwege de gezondheid van vrouwlief niet door.
Twee weken geleden zou het dan toch gaan gebeuren, ook toen ging het op het laatste moment niet door.

Deze week is het dan zover, nu zou het dan toch doorgaan.
En sinds afgelopen maandag gebeurt het dus ….. vrouwlief heeft nachtdienst!

Mocht je denken dat we nu samen nachtdiensten draaien, heb je het mis. Vrouwlief draait de oneven weken en ik de even weken. Juist, om en om zitten we in de nachtdienst.

De ene week heb ik van maandagavond tot zaterdagochtend nachtdienst en de andere week heeft vrouwlief nachtdienst van maandagavond tot zaterdagochtend.

De nadelen hiervan kan ik zelf wel bedenken, bijvoorbeeld: elke ochtend zachtjes doen totdat de ander wakker is, elke avond vanaf half 9 alleen thuis wezen, het weekend samen begint pas als de ander wakker wordt halverwege de zaterdag, enz., enz.

Maar de voordelen? Afgezien van een klein beetje meer loon elke maand kan ik ze niet bedenken…..jullie misschien????

hap, slik…..

Afgelopen zaterdag kwamen we op het idee om eens lekker met z’n tweetjes uit eten te gaan.
Niet omdat we iets te vieren hadden, maar gewoon, omdat we daar wel weer eens zin in hadden.

Als we wel wat te vieren hebben, gaan we meestal naar een restaurant waar we al vaker zijn geweest en waar het ons goed bevallen is. Je hebt dan wat te vieren en dan wil je het ook leuk hebben tenslotte.

Nu hadden we dus niks te vieren, dus konden we wat nieuws uitproberen.
Het werd er een hier in de stad….

Dat restaurant sluit al om 22.00 uur, dus wij al redelijk op tijd erheen.
Om half 8 kwamen we binnen…. binnen een kwartier hadden we al het voorgerecht.
De bediening liep door de zaak alsof ze achterna gezeten werden, wat rennen met die borden…. het was gewoon storend.

Om 8 uur kwam ons hoofdgerecht al op tafel….. en iets voor half 9 werd er gevraagd of we ook nog een nagerecht wilden…..

Dat is niet onze stijl van uit eten gaan……. we hebben als nagerecht een kop koffie besteld en meteen maar om de rekening gevraagd.
Het eten was heerlijk, daar mankeerde het niet aan…. maar moet dat in zo’n tempo over de tafel?
Een gebrek aan ruimte was er niet, zaak zat iets meer dan de helft vol. Wat nou de reden is van dat snelle tempo weten we dus niet, maar wij vonden het niet prettig,

Maar goed, na een goed kwartier voor de tweede keer om de rekening gevraagd, die kwam niet zo snel als het eten…..

Weer een kwartier later kwam er iemand vragen of wij de rekening al hadden….. niet dus!

Na drie kwartier hebben we netjes gevraagd of het nog veel langer zou duren dan de 45 minuten die we al zaten te wachten…… toen was de rekening er binnen twee minuten…

Nee, dit was niet echt een geslaagde avond… volgende keer gaan we gewoon weer naar een ons vertrouwd restaurant… voorlopig nemen we geen risico meer!

Mpacak2a61ccac0319scahzk9jtcakwbc5scafj9

raam

Pubers staan er om bekend dat ze niet echt rekening houden met hun omgeving.
De twee pubers van de overburen hier doen er alles aan om dat beeld in stand te houden.
Muziek keihard aan, schreeuwen na elkaar om er boven uit te komen. De deuren kun je ook dichtsmijten, dus waarom zachtjes dichtdoen?

Alles weten ze al, want ze zijn tenslotte bijna volwassen…
Gelukkig zijn ze alleen maar zo als de ouders niet in de buurt zijn en dat is niet zo heel vaak.

Gisteren, tweede paasdag waren de ouders van de twee pubers weg.
Pubers alleen thuis dus, eentje was in de tuin, de ander boven op de slaapkamer.

Druk waren ze met elkaar aan de babbel, niet zachtjes natuurlijk, het zijn tenslotte pubers.
Al gauw werd het gesprek wat minder vriendelijk van toon.
Oh jeee….

Rare tonen, vreemde klanken, zo af en toe een verstaanbaar woord hoorden we.
En toen, toen was het ineens stil…..

Verbaasd keken we naar de overkant.
Wat zou er gebeurd zijn?
Verbaasd wreven we eens in de ogen, zagen we dat nou goed??
Hing daar nou een blote puberkont uit het raam???
Ja hoor, de jongste puber had uit pure frustratie zijn broek laten zakken en de handel wat erin zat uit het raam laten hangen.

Oudste kreeg na een paar seconden ineens het besef dat ze toch niet alleen op de wereld waren: "heeey de overburen kunnen je zo zien hoor"
Verschrikt verdwenen de puberbillen naar binnen.

Ineens was de ruzie over.

En wij? Wij zijn ons vermaak maar op de kermis gaan zoeken, de voorstelling aan de overkant was voorbij.

Blotebillen

banaan

Elke week kwam hij wel een keer ter sprake.
Elke week zeiden we tegen elkaar: ‘Zullen we hem nog zien vanavond?’
Elke week kwamen we hem tegen.
Elke week riepen we dan enthousiast: ‘Daar is hij!’

Nu is het 1 april geweest.
De manege stopt met het lesgeven aan groepen.
Dochter gaat nu op de zaterdag lessen.
Nooit zullen wij meer die weg rijden op woensdag.
Nooit zullen we hem meer zien op de woensdagavond.

Jij rijdt nog steeds elke dag dezelfde weg.
Soms zie ik je als ik naar huis rijd vanuit de nachtdienst.
Dochter ziet je dan niet, maar ik vertel het haar wel.
‘Ik heb hem weer gezien hoor vanmorgen!’
Op haar gezicht verschijnt dan een glimlach.

Ook al kennen we je niet.
We zullen je toch missen.
Misschien gaan we toch nog een keer op dezelfde tijd de route rijden.
Alleen om jou te zien…… onze favoriete fietser op zijn mooie ligfiets:

DE banaan!!

                                   Ligfiets

UPDATE UPDATE UPDATE

Zoals jullie kunnen lezen bij de reacties, heeft de man met het bijzondere vervoermiddel ook gereageerd. Heel bijzonder!
Je schrijft over een voor jouw onbekend iemand en ineens heb je er een naam en beeld bij.
Maar…. zo’n velomobiel gaat zo snel en ik heb er zo weinig verstand van, dus had ik een verkeerd model ‘banaan’ geplaatst.
Nu dus het juiste model, foto gekregen van de man die we elke keer tegenkwamen. Dit is dus de Quest waar het blog over gaat:

Quest2

Foto gekregen van en geplaatst met toestemming van Arjen Haayman