oefening

Vorige week donderdag ging ik nietsvermoedend naar mijn werk. Bij de portiersloge, zoals gewoonlijk de EHBO-pieper meegenomen en om kwart voor 7 ging ik vrolijk aan het werk.

Om kwart over 7 begon mijn pieper toch te piepen, ik schrok mij een hoedje…. algemeen brandalarm!!
Gauw de portier gebeld… explosie in machinekamer-west, direct melden bij de BHV die al ter plekke was…..
EHBO-koffer gegrepen en daar ging ik…..

Buiten aangekomen zag ik al de bedrijfsbrandweer met alle toeters en bellen aankomen, Arnold stond al in zijn BHV-pak met portofoon klaar, boven op het dak stond een man in paniek te schreeuwen: "Haal mij eraf, help mij dan!! Haal mij eraf!!!"
En verder….. niks te zien Echt helemaal niks van een explosie, brand of iets anders wat lijkt op een ramp

Juist…. dit was de jaarlijkse onverwachte oefening!!

Oké, wachten op de opdracht die ik zou meekrijgen dus.
Dat moet ook als het echt is, dus ook bij een oefening.
De brandweer begon met de inspectie van het gebouw, de plaatselijke brandweer kwam ter plaatse, brandweer Zwolle was met een hoogwerker onderweg. Die arme man stond nog steeds te schreeuwen boven op het dak. Geruststellen door middel van megafoon lukte nog niet echt, die man bleef maar schreeuwen….

Na een minuut of 5 ging de brandweer het gebouw in, de BHV-ers kregen opdracht om het voltallige personeel te ontruimen en ik kreeg de opdracht om vast bij een deur te gaan staan, daar zou het eerste slachtoffer naar buiten gebracht worden door de brandweer, reanimeren…….

Oké, ik dus rennen, collega achter mij aan, nog steeds die koffer mee natuurlijk.
En inderdaad, daar kwamen twee jonge broekies in brandweerpak naar buiten met Annie, de reanimatiepop.
Heel voorzichtig werd Annie op de straat gelegd, dat deden ze heel netjes. Een van de twee heeft nog even geinformeerd naar een ambulance, dus ook broekies weten de regels

Nu lag Annie een centimeter of 15 vanaf de stoeprand en ik had de pech dat ik dus vanaf die kant moest reanimeren, collega had al aan de andere kant plaatsgenomen. Tja en mocht je nou denken dat ik dus op de stoep zat, dan heb je het dus mis….. er liggen daar geen keurig nette stoeptegels, maar grind!
We moesten 20 minuten reanimeren, zonder hulp van de AED. Dat ging prima, ik had de collga nog nooit gezien, maar kon prima met hem samenwerken.
Alleen wel jammer van dat grind…… ik weet nu dat je van 20 minuten op je knietjes in het grind zitten, ontzettend zere knietjes krijgt!

De rest van de oefenig is ook prima verlopen, natuurlijk waren er wel enkele foutjes, maar dat waren "schoonheidsfoutjes", die hou je denk ik altijd.

Op de persconferentie achteraf, verteld iemand van het managementteam dat alle slachtoffers het overleefd hadden, 4 in het ziekenhuis waren beland, maar dat er geen ernstige slachtoffers waren…
En dat, dat vind ik vreemd…….. na het reanimeren, dus bij die arme Annie, kwamen we erachter dat Annie’s arm los in haar mouw zat. Met andere woorden…… Annie’s arm zat niet meer aan haar lijf vast!
Nou vraag ik mij toch af: Wat moet er met je gebeuren voordat het managementteam jouw situatie ernstig vindt???

Wie het weet mag het zeggen……

logeetje

"Pammie, wat gaan we vanavond eten?"
"Weet ik nog niet, moet ik nog bedenken meisje"
"Toch geen spruitjes Pammie?"
"Nee, geen spruitjes."
"Gelukkig, want mama eet vanavond spruitjes, en die lust ik niet, daarom logeer ik ook bij jullie.."
"Dus vanavond na het eten kun je eigenlijk al wel weer naar huis???"
"Euhh…. mag ik eerst even mama bellen dan om te vragen wat ze morgen eet?"
"…….."

"Pammie, mag ik achter de computer met de Sims??"
"Ja, dat mag wel even"
(Sims is een spel waarbij je je eigen familie kunt creeeren en die vervolgens van alles kunt laten doen op jouw bevel, zo ongeveer)
Na een kwartierje:
"Pammie, mijn vrouw wil niet zwanger wezen, laat ik maar een kind aborteren…""
"Huh?? Wat ga je doen???"
"Een kind aborteren Pammie""
"Kan dat ook al bij dat spel??"
"Ja Pammie wist je dat niet??"
Snel komt Pammie van de luie bank af en sprint bijna naar de pc, daar moet ze het fijne van weten…
"Kijk Pammie zo doe je dat"
"Laat maar eens zien dan"
"Kijk je gaat naar de telefoon en dan bel je het aboptiebureau…"
"Je belt wat??????"
"Het ABOPTIEBUREAU Pammie, kijk dan…. "
"Euhh, kijk jij eens goed wat daar staat meisje……"
"Owww…….. er staat aDoptiebureau Pammie…… "
"Pfffff, je gaat dus een kindje ADOPTEREN en niet ABORTEREN…."
"Is ook goed Pammie, ik hoop dat het een meisje wordt…… ik weet nog een mooie meisjesnaam"

Jullie begrijpen het…. huize Pammie heeft een logeetje……
Morgen gaat ze weer naar huis, want het is algemeen bekend: Logeetjes en vis blijven maar drie dagen fris…..

schaatsen

Ik ben niet zo’n televisiegek, kijk zelden tv. Af en toe kijk ik een serie, zeer zelden een film, dus mij zie je niet zo vaak voor de tv hangen. Maar twee weekenden in het jaar kun je mij er zeer zeker vinden, tijdens het EK en WK allround schaatsen. Dan zit Pamitsha voor de tv en ziet elke slag die de schaatsers maken. Natuurlijk heb ik dan ook een favoriet, door de jaren heen waren dat onder andere Hein Vergeer, Bart Veldkamp, Ids Postma, Gianni Romme en Rintje Ritsma.

                                          98020825

Vanaf 18 augustus was er ineens Sterren dansen op het ijs….. en daar deed toch maar zo Hein Vergeer aan mee. Dus…… als echte fan, zat Pamitsha elke week voor de buis. Op vrijdagavond werd het programma opgenomen, want ja, Pammie moest werken…..

Op zaterdagmiddag werd het dan bekeken en op zaterdagavond de uitslag…..

Nu, weken later, zit ik hier…. vierkante ogen van het teveel tv kijken…… maar het was het waard!
In 1985 en 1986 had hij goud op het EK en WK en nu 20 jaar later…… weer EERSTE !!!!!!

Hein, gefeliciteerd!!!!

                                Hvn_wk_85_hein_vergeer_11

Het leven is als een treinreis

De volgende tekst kreeg ik binnen als powerpoint-presentatie in mijn mailbox.
Ik vind de tekst zo mooi dat ik jullie die niet wil onthouden en hem dus hier plaats. Mocht je de powerpointpresentatie ook willen hebben laat het mij dan even weten, dan stuur ik hem je.

Het leven is als een treinreis.

Mensen stappen op en mensen stappen af.

Er zijn haltes met een gelukkig weerzien, en haltes met een droevig afscheid.

Als we geboren worden stappen we op de trein, en ontmoeten onze ouders, en denken dat ze de hele reis bij ons zullen blijven.

De realiteit is helaas echter anders.

Ze stappen noodgedwongen af op een station en laten ons alleen achter in de trein, zonder hun gezelschap, liefde en genegenheid

Maar er stappen ook weer andere mensen op. Mensen die voor ons heel belangrijk zullen zijn tijdens de verdere reis.

Het zijn onze broers en zussen, onze vrienden en alle andere mooie mensen die veel van ons gaan houden.

Voor sommigen is de reis een leuk uitstapje

Voor anderen is het helaas een droevige reis met loodzware bagage.

Nog anderen staan steeds klaar om iemand anders in de trein te helpen.

Sommigen laten een grote heimwee achter.x85.

Anderen stappen in en snel daarna weer uit en geven ons enkel maar de tijd om hen vluchtig te ontmoeten.

Soms zijn we verrast dat sommige medereizigers waarvan we houden in een ander rijtuig gaan zitten en ons alleen verder laten reizen.

Natuurlijk houdt niemand ons tegen om hen in het ander rijtuig te gaan opzoeken.

Soms kunnen we echter niet meer naast hen gaan zitten, omdat die plaats al is ingenomen door een ander.

Dat is niet erg, zo is de reis nu eenmaal; vol dromen en verrassingen, vol van ontmoeten en afscheid nemen, meevallers en ontgoochelingen…. 

Maar bedenk welx85x85..er is geen terugreis.

Dus laat ons de reis zo aangenaam mogelijk maken, we reizen tenslotte maar één keer.

Laten we proberen onze reisgenoten te begrijpen, en laten we zoeken naar de mooiste kanten van elk van hen

.

Weet dat er op elk moment van de reis een van onze reisgenoten ons begrip nodig kan hebben.

Ook wij zelf kunnen op een bepaald moment behoefte hebben aan iemand die ons begrijpt.

Het grote mysterie van de reis is dat we niet weten wanneer we zullen moeten uitstappen.

We weten ook niet wanneer onze reisgenoten zullen uitstappen.

Zelfs niet degene die pal naast ons zit.

Ikzelf, ik denk dat ik heel droevig zal zijn als ik moet uitstappen. Ik ben er zelfs zeker van.

Het afscheid nemen van alle lieve mensen die ik ontmoet heb in de trein, hen achterlaten,zal zeer pijnlijk zijn.

Maar ik ben er zeker van dat ook ik ooit zal aankomen op het Centraal Station, en dat ik iedereen daar weer terug zal zien, met veel meer bagage dan waarmee ze vertokken waren.

Ik zal gelukkig zijn dat ook ik hen meer bagage bezorgd heb.

Lieve vrienden, laat ons er een mooie reis van maken!

Laat ons ervoor zorgen dat we mooie herinneringen achterlaten op het moment dat we uitstappen.

Aan allen die in mijn trein zitten wens ik:

Een hele mooie reis,

Geniet er van!

Dierenleed

Gerrit (niet dat ik hem ken, maar dat doet er niet toe) heeft een site gemaakt over dieren. Niet zomaar over dieren, maar over dieren die het niet zo goed hebben in hun leven. Ik vind het een goede site geworden, vandaar dat ik er hier even aandacht aan besteed. Ik zou zeggen, ga ook eens kijken en zet de link eventueel ook op je eigen blog…. www.banbroodfok.short.be

Onderstaand verhaal komt ook van de site van Gerrit. Ontzettend zielig verhaal, maar helaas komt dit nog voor.
Lees en oordeel zelf…..

Ik herinner me niets van de plaats waar ik geboren ben.
Het was er duf en donker, en we kwamen nooit in contact met mensen.
Ik herinner me nog wel mijn moeder en haar zachte pels, maar ze was
zo dikwijls ziek en ze was heel mager.

Ze had bijna geen melk voor mij en al mijn broertjes en zusjes.
Ik herinner me dat vele van hen stierven, en ik miste hen zo.

De dag dat ik van mijn moeder werd weggehaald herinner ik me nog als
de dag van gisteren.
Ik was zo triestig en bang, mijn melktandjes waren nog maar pas
doorgekomen.
Ik had feitelijk nog bij mijn mammie moeten blijven, maar ze was zo
ziek.
Bovendien bleven de mensen zeggen dat ze geld nodig hadden en dat ze
de vuiligheid die mijn zusje en ik maakten beu waren.
Dus werden we gekooid en werden we naar een vreemde plaats gebracht.
Enkel wij beiden.
We kropen dicht tegen elkaar en we waren bang.
Er was niemand om ons te knuffelen of te aaien.

Zo veel te zien, en zo veel geluiden, zo veel geuren!
We werden naar een winkel gebracht met heel veel verschillende dieren!
Sommigen kwaakten!…
Sommigen miauwden!…
Sommigen piepten!…
Mijn zus en ik werden in een klein kooitje gesmeten.
Ik kon er andere puppies horen.
Ik zag mensen naar me kijken.
Ik hield wel van kleine mensjes, die leken wel lief en leuk.
Ze wilden zelfs spelen!

De ganse dag bleven we in die kleine kooi.
Soms kwamen er nare mensen die op het glas klopten en ons bang maakten.
Af en toe werden we uit de kooi gehaald om vastgehouden te worden door
de mensen of gewoon om ons te bekijken.
Sommigen waren lief, weer andere deden ons pijn.
Dikwijls zeiden ze "Ooooh.. ze zijn zoooo schattig!
Ik wil er eentje!".
Maar nooit gingen we met iemand mee.

Mijn zusje stierf vorige nacht, toen het donker was in de winkel.
Ik legde mijn hoofdje op haar zachte vacht en voelde het leven uit
haar magere lijfje verdwijnen.
Ik had hen horen zeggen dat ze ziek was en dat ik nu voor een
spotprijsje zou verkocht worden, zodat ik de winkel snel zou verlaten.
Toen het levensloze lichaampje van mijn zusje uit de kooi werd gehaald
om weggegooid te worden, was mijn zacht gehuil het enige teken van
droefheid.

Vandaag kwam er familie die mij kocht!
Wat een zalige dag!
Ze waren een lieve familie, ze wilden me zo graag, echt waar!
Ze kochten me een etensbak en eten en het kleine meisje hield me zo
liefhebbend in haar armen.
Ik hield zoveel van haar!
De man en de vrouw zeiden dat ik een lieve, brave puppy ben!
Ik werd Angel gedoopt.
Ik hield ervan om mijn nieuwe mensen likjes te geven.

De familie zorgde goed voor mij, ze waren zo lief en aardig en zacht.
Ze leerden me het verschil tussen wat goed was en wat verkeerd was.
Ze gaven me goed te eten en heel veel liefde!
Het enige wat ik wou was om deze mensen te plezieren.
Ik hield van het het kleine meisje en genoot ervan om met haar te
spelen en rond te lopen.

Vandaag ging ik naar de dokter.
Het was een vreemde plek en ik was bang.
Ik kreeg een paar spuitjes, maar mijn beste vriend, het kleine meisje,
hield me teder vast en zei dat alles in orde was.
Ik was zo kalm.
De dierenarts moet trieste woorden gezegd hebben, want mijn geliefde
familie keek heel triest.
Ik hoorde moeilijke woorden zoals heupdysplasie en iets over mijn hart.
Verder verstond ik nog flarden zoals broodfokkers en ongeteste ouders.
Ik weet niet wat dat allemaal betekent, maar het deed me pijn om mijn
familie zo triest te zien.
Maar ze hielden nog steeds van mij en ik hou ook zo veel van hen!

Ik ben nu zes maanden oud.
Terwijl de meeste pups sterk en robuust zijn en wilde spelletjes
spelen, doet elke beweging me geweldig pijn.
De pijn gaat nooit weg.
Het doet pijn om te lopen en te spelen met mijn kleine lieve meisje.
Het is ook moeilijk om te adem halen.
Ik blijf mijn best doen om een sterke puppy te zijn, zoals ik
feitelijk zou moeten zijn, maar het is zo moeilijk.
Het breekt mijn hart om mijn vriendinnetje zo triest te zien. Soms
spreken de vrouw en de man over " het is misschien tijd nu".

Ik ga regelmatig naar de dierenarts, maar er is nooit goed nieuws.
Ze spreken steeds over aangeboren problemen.
Ik wil enkel maar de warme zon voelen, spelen, lopen en flodderen
met mijn familie.

De vorige nacht was de pijn het ergst.
Pijn was nu een vaste gezel in mijn leven, het doet nu zelfs pijn om
recht te staan en te gaan drinken.
Ik tracht recht te geraken, maar kan enkel zachtjes huilen van de pijn.
Ik word voor de laatste keer in de auto gezet.
Iedereen is zo triest en ik weet niet waarom.
Ben ik stout geweest?
Ik tracht altijd lief en braaf te zijn, wat kan ik toch verkeerd gedaan hebben?
Oh, als die vervelende pijn maar zou weggaan.
Als ik de tranen van mijn vriendinnetje maar kon drogen.
Ik tracht me te strekken om haar hand te likken, maar ik kom niet verder dan een kreet van pijn.

De tafel van de dierenarts is koud. Ik ben zo bang.
De mensen aaien en strelen me, ze huilen in mijn zachte vacht. Ik kan hun liefde en hun verdriet voelen.

Ik slaag er in om zachtjes hun handen te likken.
Zelf de dierenarts lijkt niet zo angstaanjagend meer.
Hij is lief en voel mijn pijn verzachten.
De kleine meid houd me zacht vast en ik bedank voor al de liefde die
ze mij gegeven heeft.
Ik voel een zachte prik in mijn voorpoot.
De pijn begint te verdwijnen, ik krijg een vredig gevoel.
Ik kan haar nu zelfs zachtjes likjes geven.

Ik kom in een droomwereld terecht, ik zie mijn moeder, mijn broertjes
en mijn zusje in een verre groene wereld.
Ze vertellen me dat daar geen pijn is, alleen vreugde en blijheid.
Ik neem afscheid van de familie, op de enige manier die ik ken, door
zachtjes met mijn staart te kwispelen en door met mijn neus te snuffelen.
Ik had gehoopt om heel veel dagen met hen door te brengen, maar het heeft niet mogen zijn.
Ik hoorde de dierenarts nog zeggen:
Puppies die in een dierenwinkel verkocht worden zijn meestal
afkomstig van " broodfokkers en puppyfabrieken " en niet van bekwame fokkers.

De pijn is nu verdwenen, maar ik weet dat het nog jaren zal duren eer ik mijn geliefde familie terug zal zien…..
Als de dingen maar anders hadden kunnen zijn.

PS: Dit verhaal mag elders gepubliceerd of herdrukt worden in de hoop
dat het fokkers zal stoppen om geldgewin na te streven in plaats van
aan het welzijn van de dieren te denken.
Maar de mensen die dieren kopen bij malafide fokkers, of dierenmarkten
zijn net zo schuldig!!


DENK NA OF JE WEL EEN DIER WIL!!!! TWIJFEL JE? KOOP DAN GEEN DIER!!!

stoel

Een van de problemen die je hebt als je als huisdier met meerdere dieren in 1 huis woont hebt, is de rangorde. Wie oh wie is nou de baas?

Bij ons was dat al snel duidelijk, Gabber is de oudste hond en was er dus ook het eerst, dus is de baas. Maar ja, Demi is de enigste snoezepoes dus vond dat ze dezelfde rechten had.

Dus….. de favoriete stoel onder het raam moet dus maar gedeeld worden. Die beslissing hebben ze dus samen genomen en ook maar gelijk besloten dat er dan geen plek is voor Spike, de jongste van de dieren hier in huis.

Dus…….

             Gabber_en_demi

Maar ook hier geldt: wie het laatst lacht, lacht het best…..

            Spike

Spike heeft lekker de stoel voor hem alleen!!

Je ziet hem haast denken: lekker puh!!! Dat krijgen jullie er nou van als je alletwee de baas wilt wezen!!

huishouden

Een aantal uren in de week ben ik bezig om ons huis netjes te krijgen. Je kent dat vast wel: stoffen, stofzuigen, dweilen, strijken… noem maar op, genoeg te doen als je even in de rondte kijkt in je huis.

Iedereen doet dat natuurlijk op zijn/haar eigen manier, ik dus ook.

Er zijn mensen die soms wel eens raar staan te kijken, als ze mij zo bezig zien. Als ik bijvoorbeeld stof aan het afnemen ben, kan er zomaar een kwast te voorschijn komen. Is erg makkelijk voor het stofvrij maken van de stereo-toren of de pc.

                              Kwast

Nog vreemder staan de mensen soms te kijken als ik de huisdieren moet verzorgen, dan komen mijn overwanten uit de keuken. Die dingen zijn echt perfect om fretten uit de kooi te halen, fretten te wassen, kat te borstelen, kat te controleren op vlooien en teken. Gewoon ideale dingen dus voor alles wat met fret of kat te maken heeft.

                                Ovenwanten

Hebben jullie dat nou ook, dat jullie in jullie huishouden dingen gebruiken voor iets waarvoor het eigenlijk niet bedoeld is?