laatste les

Gisteren was het dan zover, de laatste paardrijles gegeven door S.

Hij stopt ermee in verband met zijn studie. Hij gaat in het hoge noorden studeren en om dan in totaal twee uur in de trein te zitten om anderhalf uur les te geven… dat schiet niet echt op.

Dus was gisteren de laatste les. Aangezien het een groep betreft met kinderen met een beperking (geestelijk en/of lichamelijk) werd het toch een beetje emotionele les.

S. had een leuk spel bedacht, daar hoorde natuurlijk enige uitleg bij, maar dat kwam er niet helemaal vlekkeloos uit. S. versprak zich vaak, maakte fouten, dus de hulp van de vrijwilligers kwam nu wel heel erg goed uit. Maar wij hebben het hem vergeven hoor, waren de emoties moet je maar denken.

Na de les hebben we gezellig nog even met z’n allen gedronken en nagekletst over de afgelopen tijd.

En natuurlijk hoort er bij een afscheid ook een cadeau.

En dat hij verwend is, dat is wel zeker.

Hij kreeg allemaal dingen voor zijn nieuwe kamer. Hij is nu een plantenbak, een aantal kaarsen, een welkomsbord voor bij de deur, een spaarpot en een klok rijker.

Met een paar flinke zoenen en knuffels hebben we afscheid van hem genomen, nadat hij beloofd heeft om elke vakantie te komen kijken, en dar houden we hem aan, ook al moeten we hem komen halen…..

S.: wij wensen je veel succes met je studie en zullen je missen!!

Gisteravond was het weer zover…. Tour de terras!

Op het uitgaansplein hier in de stad, werden de terrassen opgesteld en voor een aantal terrassen werden partytenten neergezet. Gewone normale partytenten, van 3 bij 3 meter, geen supergrote dus, en 13 partytenten in totaal.

In die partytenten vonden optredens plaats,  er waren in totaal 14 acts, meeste muziek.

De bedoeling is dat de artiesten van tent naar tent gaan, jij als bezoeker kunt blijven zitten op het terras waar je zit, of als je groot liefhebber bent van 1 bepaalde act, meehoppen van terras naar terras.

Wij waren wat aan de late kant, hebben eerst het plein overgelopen en daarna konden wij een plekje bemachtigen op ons favoriete terras.

Wie hebben we gezien?

De zingende candygirls.

En:

Tour_de_terras_26082006_012b_3

Ysis.

En de klapper van de avond:

Tour_de_terras_26082006_003b

Manuela kemp.

Manuela was samen met Alan McLachlan, echt geweldig die twee samen.

Tour_de_terras_26082006_014b

En…. Manuela was het met ons eens:  als er een gouden terraskruk uitgereikt zou worden….. juist…. dan ging hij naar Talamini!

Het was dus reuze gezellig gisteravond hier in de stad, wij hebben ons prima vermaakt!

weer een keer over de auto….

Ooit, een hele tijd geleden, konden jullie hier lezen over de ellende met mijn nieuwe auto.

Nou het wonder is geschied hoor….. de auto is weer heel. Het duurde maar liefst 4 weken, maar de auto is er weer.

Wat een gedoe zeg, dagen hebben we lopen bellen naar dat garagebedrijf. En nee, we konden niet naar een ander bedrijf, want er zat nog garantie op de auto.

Nu wil het feit, dat er sinds een tijdje hier een pyromaan in de stad rondloopt, helemaal verzot op brandende auto’s en caravans.  Afgelopen februari had hij dus mijn vorige auto in brand gestoken, dus ben ik extra alert natuurlijk. En dan helemaal de eerste nacht dat je auto weer voor de deur staat.

Maar goed, wij naar bed zaterdagavond, want om nou de hele nacht bij de auto te gaan posten is ook nog al wat.

Rond de klok van twee hoor ik toch wat bekends aankomen….. het zal toch niet?????

Ik mijn  bed uit, richting slaapkamerraam……. en wat zie ik???

Juist, de BRANWEER!!

Vanuit het slaapkamerraam zag ik de brandweer ons pleintje oprijden, naar de voorkant van ons huis, waar onder andere mijn auto staat….

Ik ben nog nooit zo snel in mijn broek geschoten, naar beneden gerend, vest aangeschoten, schoenen aan en weg was….. richting voordeur…..

Pffffff, dat scheelde, geen vlammetje te zien.

Maar wat was er dan?

Ik was toch al buiten, vrouw en zoon kwamen een paar minuten later, dus toch maar eens kijken waar die brandweer was gebleven.

Die had dus de wagen gedraaid bij ons op het pleintje, om achterwaarts voor de flat bij ons schuin achter te gaan staan.

Bleek dat daar mensen waren die zichzelf hadden buitengesloten…..

Niet slim dus en al helemaal niet als je op vierhoog woont.

Brandweerman in het bakkie van de hoogwerker omhoog…… en echt… die man ging door een raampje naar binnen waar ik alleen al met mijn hoofd in klem zou komen te zitten.

Niet te geloven, echt knap van die man,  het raam was zelfs nog heel toen hij binnen was……

Iets voor drie uur lagen wij weer in bed, kwamen er toen achter dat er nog wel iets raars was …..

Van alle bewoners van de flat was er geen 1 wakker geworden…….. grote brandweerwagen voor je flat, ronkende motor, grote bouwlampen die naar binnen schijnen en dan nog doorslapen……… dat is pas echt in diepe slaap zijn…… of  zie ik dat nou verkeerd?

ziek

Mocht je opeens duizelig worden, ontzettend misselijk, je kunt geen eten binnen houden… het komt er zeg maar bijna gelijk weer uit, zowel van boven als van onderen, al je spieren doen pijn, je hebt (hoge) koorts…. raak dan niet in paniek,…. je hebt het griepvirus te pakken

Vandaag maar eens kijken of ik iets meer binnen kan houden dan een cracker……

Oh ja, 1 tip…… mocht je nou duizelig zijn…. kom niet bij een trap in de buurt, voor je het weet, rol je er van af……. auwwww

 

boodschappen

En toen was het zaterdagmiddag, kasten en koelkast bijna leeg… tijd om boodschappen te gaan doen.

Nu is er enige tijd geleden bij ons in de stad een nieuwe supermarkt geopend, met vaak leuke aanbiedingen.

Dus besloten we om daar eens de wekelijkse boodschappen te gaan halen.

In de winkel aangekomen waren wij vol lof, mooie winkel, ruime paden, goed ingedeeld, alles wat we wilden kopen was in de schappen aanwezig, geen lange rijen voor de kassa’s, kortom, wij hebben prettig gewinkeld.

Maar… vanavond tijdens het koffiedrinken was ik mijn dochter even aan het helpen op de pc. Ondertussen at ik een koekje. Na een paar happen dacht ik nog: “Ligt het aan mij of aan het koekje? Smaakt een beetje vreemd….”

Opeens hoor ik achter mij vanaf de bank: “Euhh… volgens mij zijn die koekjes niet goed hoor… moet je eens kijken “

Ik kijk…. en wat zie ik??? Een BESCHIMMELD koekje!!

Bah, bah, bah en nog eens bah!

Houdbaarheidsdatum bekeken….. ze waren toch nog wel enige tijd houdbaar volgens de verpakking.

We hebben ons niks bedacht en hebben het pak maar weggegooid en ik ben mijn mond maar gaan spoelen.

Een goed uur terug, dachten wij dat het wel lekker zou wezen om een stukje kaas aan te snijden voor bij ons glaasje drinken.

Zogezegd, zogedaan, dus stond er even later kaas op tafel.

Ik neem een stukje…. proef…. proef nog eens.

Bah, bah, bah en nog eens bah!

Dit was jong belegen kaas….. en Pamitsha lust alleen maar jonge kaas!

Stond toch echt op de verpakking, dat het jonge kaas zou zijn…..

Bah, bah, bah!

Ook al was de winkel mooi……. je begrijpt, mij zien ze daar niet gauw weer, ga weer gewoon de boodschappen halen bij onze vertrouwde supermarkt! 

wwwinkelwagen

A.

Vroeger hadden wij in het dorp waar ik woonde, een Dorpscrimineel.

A. was een jongen die al zijn hele leven in het dorp woonde, geen gelukkige jeugd had gehad en volledig ontspoorde. A. pleegde vooral inbraken, meestal in woningen, soms bedrijven.

Nu had hij een hond, een bouvier, en die hond was goed afgericht. Als A, bij gebrek aan slaapruimte, weer eens op het station in de wachtruimte ging slapen, moest je er niet op rekenen dat je erin kwam. Die hond vrat je zowat op, als je alleen al de deur opendeed.

Nu was bijna iedereen in het dorp een beetje bang voor A., mensen liepen een straatje om als ze hem zagen.

Ik vond dat onzin, A. stond er niet om bekend dat hij mensen kwaad deed. Dus liep ik altijd gewoon mijn geplande route en zei hem gewoon goedendag.

Soms had ik dan ook mijn hond (de herdershond uit mijn vorige log) mee, en als we dan A. tegenkwamen, speelden de honden wat met elkaar, en kregen beide honden een hondenkoekje van A.

Want je kunt zeggen wat je wilt van A., maar voor zijn hond was hij altijd erg goed. Hij had zelfs een vast opvangadres voor de hond als hij weer eens de gevangenis in moest.

Op een ochtend bleek dat er bij ons in de buurt in veel huizen ingebroken was. Zo ook bij ons.

De politie was al ter plekke toen ik uit bed kwam en ik kreeg de opdracht om te kijken wat er bij ons was weggehaald.

Nou ik mijn huis inspecteren, ik had volgens mij alles nog wat er de vorige dag ook was.

Wel vond ik het raar dat de hond wel aansloeg toen er een agent aan de deur stond, maar de hele nacht niks van zich had laten horen.

Politie ging weer, dus maar eens ontbijten met de kinderen. Waar was mijn kaas??? Ik had toch zeker nog een half pond in de koelkast liggen????

Omdat ik het een beetje raar vond om de politie te melden dat ik een stuk kaas miste, heb ik het er maar bij gelaten.

Van de buren hoorde ik een dag later dat de inbreker al gepakt was en dat het een bekende van de politie was.

Einde verhaal dacht ik dus.

Dus niet…

Een paar weken later loop ik weer eens de hond uit te laten en wie zie ik daar aankomen, juist A. met zijn hond.

Hij kwam recht op mij afgelopen. Hij moest mij wat vertellen zei hij.

"Sorry dat ik bij je heb ingebroken"

"Ik wist wel dat je daar in die buurt woont, maar wist niet precies waar"

"Ik herkende de hond, dus heb al je geld, de spaarpotten van de kinderen en al het andere waardevolle maar laten liggen en ben naar je buren gegaan. "

Tja, wat moet je dan? Ik heb hem gezegd, dat ook al was er niks weggehaald, dat ik het toch een naar idee vond dat er iemand rondsnuffelde terwijl ik lag te slapen. En dat ik ook vreselijk geschrokken ben.

Ook heb ik hem nog gevraagd of hij iets wist van mijn kaas…

"Ja, Pamitsha, dat weet ik, die kaas heb ik meegenomen, dat lustten mijn hond en ik erg graag en we hadden honger….. "

Voor mij vielen ineens heel veel dingen op hun plek,

Het raadsel van de kaas was opgelosd, maar ook het feit waarom de hond niet aansloeg die bewuste nacht.

Hij mocht tenslotte niet blaffen als er een bekende binnenkwam. En dit was die aardige man waarvan je altijd een hondenkoekje kreeg………

beloofd is beloofd

Beloofd is beloofd

Zoals beloofd aan Teun hier het logje over de postbode.

Begin jaren ’90 hadden wij een herdershond. Aangezien wij ook volop in de kleine kinderen zaten, had ik de hond geleerd om niet te blaffen als de deurbel ging, of als er iemand achterom binnenkwam. Hij mocht alleen blaffen als er een wildvreemde voor de deur stond. De hond luisterde perfect, dus iedereen blij (dachten wij)…

Op een zomerse dag had de hond bedacht dat het in de gang een stuk koeler was dan in de op het zuiden gelegen woonkamer. Dus de hond wou in de gang liggen, op de mat bij de voordeur. Ik de hond in de gang gelaten, deur op een kier gelaten, zodat hij weer terug kon komen en ik lekker met een boekje op de bank.

Na een tijdje gelezen te hebben, hoorde ik de brievenbus klepperen…. en nog eens klepperen…. en nog eens klepperen..

Wat nou dan toch…. zoveel post voor Pamitsha???

Net op het moment dat ik wil opstaan hoor ik het volgende:

“hallooo jij bent een hond hoor..”

” hé, ik ben de postbode…. zou je niet eens blaffen???”

“nog 1 keer dan… ik ben de postbode en jij bent een hond, dus hoor je een hekel aan mij te hebben, dat is nou eenmaal zo'”

” jij hoort nu op te staan, wild te springen, te blaffen en als het even kan, de post uit mijn vingers te trekken, per ongeluk een vinger raken is ook toegestaan…”

“pfff, ik zou er een minderwaardigheidscomplex aan over houden, denk dat ik mijn werk niet goed doe als ik bij jou aan de deur kom….. kijk nou eens goed dan….”

Gierend van het lachen ben ik naar de gang gelopen, heb de post van de rug van de hond gehaald en de deur open gedaan voor de postbode, die gebukt door mijn brievenbus stond te preken tegen de hond.

“Tja,” zei de postbode, “Ik wou even proberen om je hond wat manieren bij te brengen, want dit is niet normaal hoor. Van de week komen de telefoonboeken door de bus, die kan ik toch maar niet zo op zijn rug gooien? “

Ik heb hem uitgelegd dat de hond alleen blaft tegen vreemden en de postbode eigenlijk erg vereerd moest wezen omdat de hond hem als goede bekende zag.

Helemaal blij ging de postbode weer verder met zijn ronde.

Een paar dagen later werd er aangebeld, een andere postbode.

“Ik weet niet waarom, maar ik moest van de postbode die hier normaal loopt, het telefoonboek persoonlijk aan u overhandigen “

Glimlachend heb ik de postbode bedankt en ben gauw weer naar binnen gegaan, was bang dat die arme man anders zou denken dat hij voor de gek gehouden was…..

Pfff

Pff….

 

Zoals jullie hebben kunnnen lezen in een van mijn vorige logjes, is mijn auto kapot

Dit is 17 juli gebeurd en we hebben gelijk de volgende dag de garage gebeld. De (toen nog) aardige meneer beloofde om de auto die week op te halen, hem te repareren en dan zou ik hem vrijdag 21 juli weer op kunnen halen.  Dat ging dus niet door….. meneer van de garage vertelde dat degene die mijn telefoontje had afgehandeld was weggeroepen wegens familie-omstandigheden en vergeten was door te geven dat mijn auto nog gehaald moest worden.

Oké, dat kan gebeuren, ik ben de beroerdste niet, had er begrip voor en maakte een nieuwe afspraak. Dat werd vrijdag 28 juli, dan zou de auto gehaald worden uit het dorpje waar ik hem kapot had achtergelaten.

Afgelopen vrijdagmiddag maar voor de zekerheid gebeld of ze de auto al hadden gehaald…

Nee mevrouw, dat gaan we zo gelijk doen, volgende week vrijdag kun u hem weer ophalen hoor…

Zaterdagmorgen, vanuit de nachtdienst maar ff checken of de auto al gehaald is, moet toch langs het dorpje heen rijden om thuis te komen, dus kan wel een paar meter omrijden.

Auto stond er nog

Zaterdagmiddag maar weer gebeld…….

We zijn onderweg hoor mevrouw…. onze vrachtwagen had gisteren pecht dus vandaar dat we hem niet konden halen.

Hmm, eerst zien dan geloven…

Zondagavond…… auto stond er nog steeds

Maandagmorgen maar weer eens gebeld…

Ja, nee,  kwam iets tussen…. ze zijn nu al onderweg hoor, ze zijn echt waar mevrouw onderweg om de auto te halen….

Maandagmiddag 17.00 uur……. de telefoon gaat bij Pamitsha over

De meneer van de garage: moesten we een Ka komen halen??

  Ik dacht even dat ik niet goed zou worden………

Rijden ze via Bulgarije ofzo????

Maar ze zouden hem komen halen, hij belde vanuit de auto…. zei de aardige meneer van de garage nog

Ja, ja, vreemd…… telefoonnummer van de zaak stond in de nummermelder, de techniek staat voor niks tegenwoordig, of heeft hij zo’n handig en vooral lang verlengsnoer??

 

Maandagavond….. ja hoor, de auto stond nog steeds op de plek waar ik hem achter had gelaten.

Pffff, moe wordt je van zulk soort mensen….

Dinsdag maar niet gebeld, eens rustig denken wat ik voor stappen zou kunnen ondernemen.

Maar…….. schrik niet…….. ik schrok wel dus…….. dinsdagavond reed ik er toch maar weer eens langs, en……… de auto was weg!!!!

Ik zou van pure schrik onze andere auto in de poeier rijden….

 

Nu nog kijken wanneer de auto weer heel is……. geloof dat ik ook via Bulgarije rij om hem weer op te halen